Ευρωπα'ι'κό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων : Οι εργαζόμενοι δεν έχουν ατομικά δικαιώματα

Εν ώρα εργασίας δεν υπάρχουν προσωπικά δεδομένα

Σε μια απόφαση που θα ζήλευαν και τα πιό απολυταρχικά καθεστώτα το ευρωπα'ι'κό δικαστήριο ''ανθρωπίνων δικαιωμάτων'' απεφάνθει ότι ο εργοδότης έχει το δικαίωμα να διαβάζει προσωπικά μηνύματα υπαλλήλων που στέλνονται μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και μέσων κοινωνικής δικτύωσης εν ώρα εργασίας. Ένας μηχανικός από την Ρουμανία προσέφυγε στο δικαστήριο(που να ήξερε) όταν απολύθηκε αφού ο εργοδότης του διάβασε προσωπικά μηνύματα και κατόπιν τον απέλυσε. Ανθρώπινα δικαιώματα μπορεί κατά περίπτωση να αναγνωριστούν από τα υπερεθνικά όργανα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης σε όλους μεονότητες, ομοφυλόφιλους, μετανάστες όχι όμως στους εργαζόμενους αυτοί δεν έχουν κανένα δικαίωμα σε καμιά περίπτωση. Δεν νομίζουμε ότι υπάρχει ιστορικό προηγούμενο όπου οποιοδήποτε καθεστώς να έχει νομοθετήσει ή να έχει εκδόσει επίσημες δικαστικές αποφάσεις που να αμφισβητούν το απόρρητο της προσωπικής αλληλογραφίας. Φυσικά η αλληλογραφία ειδικά των πολιτικών κρατουμένων παραβιαζόταν και λογοκρινόταν αλλά πάντα αυτό γινόταν ''ανεπίσημα'' και ''παράνομα'' χωρίς νομοθετική ή δικαστική νομιμοιποίηση.

Οι κομμουνιστές και ο γάμος των ομοφυλοφίλων

Κάποιοι υποτιθέμενοι μαρξιστές και κομμουνιστές κυρίως από το χώρο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην προσπάθειά τους να βρουν επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν την στάση τους πάνω στο ζήτημα του γάμου των ομοφυλοφίλων προσπαθούν να δημιουργήσουν την εξής σύγχυση. Μπερδεύουν το ζήτημα των διώξεων και των διακρίσεων εναναντίον των ομοφυλοφίλων με το ζήτημα της πολιτικής αναγνώρισης του γάμου των ομοφυλοφίλων και του υποτιθέμενου ''δικαιώματος'' στον αυτοπροσδιορισμό του φύλου. Εδώ πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι και ειλικρινείς. Η πολιτική στόχευση του συμφώνου συμβίωσης δηλαδή του γάμου για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δακτυλό μας αλλά και του ''ακτιβισμού'' της κακιάς ώρας των ΜΚΟ LGBT που χρηματοδοτούνται γενναιόδωρα από το κεφάλαιο είναι η εξίσωση των ετερόφυλων ζευγαριών με όλα τα υπόλοιπα και η νομική και πολιτική αναγνώριση του ''δικαιώματος'' στον αυτοπροσδιορισμό του φίλου και ακόμα και στην αλλαγή του βιολογικού φίλου με εγχείρηση.

Οι κύριοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι λοιποί αριστεριστές που μάλιστα κάνουν πολεμική στο ΚΚΕ(εδώ και εδώ) για την σωστή στάση του πάνω στο ζήτημα, ξεχνούν την εξής τεράστια υλική διαφορά που επιβάλλει την διαφορετική αντιμετώπιση από την κοινωνία των ετερόφιλων ζευγαριών από τα υπόλοιπα. Τα ετερόφυλα ζευγάρια αποτελούν το πρωταρχικό και μοναδικό κύτταρο αναπαραγωγής και ανάπτυξης της κοινωνίας τα υπόλοιπα επουδενί δεν διαδραματίζουν κάποιον ανάλογης σημασίας ρόλο αν διαδραματίζουν και κάποιον.

Ο Δημήτρης Πατέλης πάνω στο ζήτημα των ομοφυλοφίλων και των LGBT

Συμφωνούμε απόλυτα. Επιτέλους και μια ανάλυση που δεν βρίσκεται στην ουρά νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων.

Όταν το δουλεμπόριο ανθεί ως φιλανθρωπική επιχείρηση

Θέλεις να γίνεις δουλέμπορος; Θέλεις να κάνεις καριέρα στο εμπόριο ανθρώπινων ψυχών, αλλά και οργάνων; Ε, δεν έχεις παρά να στήσεις μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση και να βγεις στο σαφάρι για πρόσφυγες, ή λαθραίους μετανάστες. Μη φοβάσαι δεν πρόκειται να υπάρξει κανένας έλεγχος. Θυμίσου ότι ο ίδιος ο Καμμένος εκ μέρους της κυβέρνησης ζήτησε τη συνδρομή σου στη διαχείρηση του προβλήματος. Υπάρχει καλύτερη ευκαιρία για έναν δουλέμπορο;

Κι έτσι δεν έχεις παρά να έρθεις ως "εθελοντής" σε ένα από τα ελληνικά νησιά και να στήσεις τη δική οσυ επιχείρηση διάσωσης από την θάλασσα. Με το πρώτο, αρχίζεις τη φασαρία. Βγαίνεις στο διαδίκτιο και καταγγέλεις τις ελληνικές αρχές, το λιμενικό, τις συνθήκες. Έτσι κι αλλιώς το ελληνικό κράτος είναι ανύπαρκτο. Κανένας έλεγχος, κανένας συντονισμός, καμιά λογοδοσία, κανένα σχέδιο. Τα πάντα χύμα στο κύμα. Αληθινό σαφάρι.

Με την φασαρία πετυχαίνεις, πρώτο, να γίνεις υπολογίσιμη ΜΚΟ και υποψήφια χρηματοδότησης. Δεύτερο, να μαζέψεις χρήμα μέσω crowd funding και εισφορών από αφελείς. Τρίτο, να βρεις αρκετούς ανύποπτους εθελοντές για να λειτουργήσουν ως βιτρίνα. Άλλωστε η ανοησία περισσεύει, η ιδεοληψία το ίδιο, όπως και η φιλανθρωπία, που για τους πλείστους είναι ταυτόσιμη με τη ζωοφιλία.

Οι τρεις αφίσες και η προδοσία των στρατηγών

Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης

Αν κάποιος αναζητά την άτακτη υποχώρηση του εργατικού κινήματος, σε μια περίοδο που εκδηλώνεται η πιο άγρια και φονική επίθεση σε βάρος των λαϊκών δικαιωμάτων, απάντηση μπορεί να βρει στις τρεις αυτές αφίσες.

Όπως πολύ καλά φαίνεται, πρόκειται για τις αφίσες του ΠΑΜΕ, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, εν όψει της απεργίας στις 12 Νοέμβρη.

Τι παρατηρεί κανείς, διαβάζοντας τα αιτήματα που προβάλουν;

ΠΑΜΕ, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, καταγγέλλουν από κοινού την επιχειρούμενη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, τις φοροεπιδρομές, τις κατασχέσεις κατοικίας, τους πλειστηριασμούς, την επίθεση σε βάρος των μισθών και των συντάξεων.

Το διεκδικητικό πλαίσιο του ΠΑΜΕ, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, είναι κοινό. Θα μπορούσε να κυκλοφορήσει μια μόνο αφίσα με την προβολή αιτημάτων των τριών αυτών συνδικαλιστικών φορέων. Κατά τα άλλα και με δεδομένο το κοινό διεκδικητικό πλαίσιο, θα γίνουν και πάλι ξεχωριστές συγκεντρώσεις.

Αυτό που κυριαρχεί και στα προβαλλόμενα αιτήματα, είναι το «ΟΧΙ». Μάλιστα η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ, έχουν κάνει ένα βήμα μπροστά, καθώς θέτουν ζήτημα κατάργησης των μνημονίων, κάτι που δεν κάνει το ΠΑΜΕ.

Για την κόντρα Γιαννακόπουλου-Καμμένου

Το τελευταίο πράγμα που πρέπει να κάνουμε με την μετωπική σύγκρουση Γιαννακόπουλου-Καμμένου είναι να την αντιμετώπισουμε ως μιά στενά προσωπική κόντρα γιατί είναι πολύ ενδεικτική ευρύτερων κοινωνικών συγκρούσεων αλλά και ανακατατάξεων. Γιατί με απλά λόγια αυτή η σύγκρουση δείχνει ότι η πολιτική των μνημονίων δεν έχει βάλει στο στόχαστρο μόνο την εργατική τάξη και τους μικρομεσαίους αλλά και ένα κομμάτι της εγχώριας αστικής τάξης. Στις καπιταλιστικές κρίσεις δεν έχουμε μόνο μια γενικευμένη επίθεση στον κόσμο της εργασίας αλλά και σημαντικές ανακατατάξεις στους κόλπους του κεφαλαίου. Για να χαραχθεί μια αποτελεσματική στρατηγική για το εργατικό κίνημα δεν αρκούν γενικές και αφηρημένες διαπιστώσεις όπως το κεφάλαιο κερδίζει-οι εργάτες χάνουν, αυτό είναι καθολικά σωστό αλλά δεν οδηγεί σε πιο ειδικά συμπεράσματα απαραίτητα για την τακτική του εργατικού κινήματος. Τέτοια ειδικά συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν από την κόντρα Γιαννακόπουλου-Καμμένου.

Η ''δημοκρατική'' ΕΕ αποκαλύπτεται μέρα με τη μέρα

Προεδρικό πραξικόπημα στην Πορτογαλία  

Άλλο ένα επεισόδιο στον αντιδραστικό κατήφορο της ΕΕ. Ο Πορτογάλος πρόεδρος αποφάσισε να μην δώσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο φιλοαριστερό κόμμα(μην φανταστείτε κάνα επαναστατικό κόμμα σαν το ΣΥΡΙΖΑ είναι) λόγω νομισματικών θέσεων. Έδωσε το χρίσμα στο κεντροδεξιό συνασπισμό του απερχόμενου προέδρου παρότι δεν έχει την πλειοψηφία στη βουλή και ως εκ τούτου δεν μπορεί να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης ενώ ο φιλοαριστερός συνασπισμός έχει την πλειοψηφία και μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση. Οι δηλώσεις του προέδρου είναι πολύ διαφωτιστικές: ''Στα σαράντα χρόνια της δημοκρατίας, καμιά κυβέρνηση στην Πορτογαλία δεν στηρίχθηκε σε αντι-ευρωπα'ι'κές δυνάμεις, οι οποίες ζητούν την ακύρωση της συνθήκης της Λισαβώνας και του συμφώνου δημοσιονομικής σταθερότητας, όπως επίσης τη διάλυση της νομισματικής ένωσης αλλά και του ΝΑΤΟ''. Επίσης '' Έξω από την Ευρωπα'ι'κή Ένωση και το ευρώ, το μέλλον της Πορτογαλίας θα είναι καταστροφικό''. Σας θυμίζει κάτι;