Το τελευταίο πράγμα που πρέπει να κάνουμε με την μετωπική σύγκρουση Γιαννακόπουλου-Καμμένου είναι να την αντιμετώπισουμε ως μιά στενά προσωπική κόντρα γιατί είναι πολύ ενδεικτική ευρύτερων κοινωνικών συγκρούσεων αλλά και ανακατατάξεων. Γιατί με απλά λόγια αυτή η σύγκρουση δείχνει ότι η πολιτική των μνημονίων δεν έχει βάλει στο στόχαστρο μόνο την εργατική τάξη και τους μικρομεσαίους αλλά και ένα κομμάτι της εγχώριας αστικής τάξης. Στις καπιταλιστικές κρίσεις δεν έχουμε μόνο μια γενικευμένη επίθεση στον κόσμο της εργασίας αλλά και σημαντικές ανακατατάξεις στους κόλπους του κεφαλαίου. Για να χαραχθεί μια αποτελεσματική στρατηγική για το εργατικό κίνημα δεν αρκούν γενικές και αφηρημένες διαπιστώσεις όπως το κεφάλαιο κερδίζει-οι εργάτες χάνουν, αυτό είναι καθολικά σωστό αλλά δεν οδηγεί σε πιο ειδικά συμπεράσματα απαραίτητα για την τακτική του εργατικού κινήματος. Τέτοια ειδικά συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν από την κόντρα Γιαννακόπουλου-Καμμένου.
