Ο Δημήτρης Πατέλης πάνω στο ζήτημα των ομοφυλοφίλων και των LGBT

Συμφωνούμε απόλυτα. Επιτέλους και μια ανάλυση που δεν βρίσκεται στην ουρά νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων.

Όταν το δουλεμπόριο ανθεί ως φιλανθρωπική επιχείρηση

Θέλεις να γίνεις δουλέμπορος; Θέλεις να κάνεις καριέρα στο εμπόριο ανθρώπινων ψυχών, αλλά και οργάνων; Ε, δεν έχεις παρά να στήσεις μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση και να βγεις στο σαφάρι για πρόσφυγες, ή λαθραίους μετανάστες. Μη φοβάσαι δεν πρόκειται να υπάρξει κανένας έλεγχος. Θυμίσου ότι ο ίδιος ο Καμμένος εκ μέρους της κυβέρνησης ζήτησε τη συνδρομή σου στη διαχείρηση του προβλήματος. Υπάρχει καλύτερη ευκαιρία για έναν δουλέμπορο;

Κι έτσι δεν έχεις παρά να έρθεις ως "εθελοντής" σε ένα από τα ελληνικά νησιά και να στήσεις τη δική οσυ επιχείρηση διάσωσης από την θάλασσα. Με το πρώτο, αρχίζεις τη φασαρία. Βγαίνεις στο διαδίκτιο και καταγγέλεις τις ελληνικές αρχές, το λιμενικό, τις συνθήκες. Έτσι κι αλλιώς το ελληνικό κράτος είναι ανύπαρκτο. Κανένας έλεγχος, κανένας συντονισμός, καμιά λογοδοσία, κανένα σχέδιο. Τα πάντα χύμα στο κύμα. Αληθινό σαφάρι.

Με την φασαρία πετυχαίνεις, πρώτο, να γίνεις υπολογίσιμη ΜΚΟ και υποψήφια χρηματοδότησης. Δεύτερο, να μαζέψεις χρήμα μέσω crowd funding και εισφορών από αφελείς. Τρίτο, να βρεις αρκετούς ανύποπτους εθελοντές για να λειτουργήσουν ως βιτρίνα. Άλλωστε η ανοησία περισσεύει, η ιδεοληψία το ίδιο, όπως και η φιλανθρωπία, που για τους πλείστους είναι ταυτόσιμη με τη ζωοφιλία.

Οι τρεις αφίσες και η προδοσία των στρατηγών

Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης

Αν κάποιος αναζητά την άτακτη υποχώρηση του εργατικού κινήματος, σε μια περίοδο που εκδηλώνεται η πιο άγρια και φονική επίθεση σε βάρος των λαϊκών δικαιωμάτων, απάντηση μπορεί να βρει στις τρεις αυτές αφίσες.

Όπως πολύ καλά φαίνεται, πρόκειται για τις αφίσες του ΠΑΜΕ, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, εν όψει της απεργίας στις 12 Νοέμβρη.

Τι παρατηρεί κανείς, διαβάζοντας τα αιτήματα που προβάλουν;

ΠΑΜΕ, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, καταγγέλλουν από κοινού την επιχειρούμενη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, τις φοροεπιδρομές, τις κατασχέσεις κατοικίας, τους πλειστηριασμούς, την επίθεση σε βάρος των μισθών και των συντάξεων.

Το διεκδικητικό πλαίσιο του ΠΑΜΕ, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, είναι κοινό. Θα μπορούσε να κυκλοφορήσει μια μόνο αφίσα με την προβολή αιτημάτων των τριών αυτών συνδικαλιστικών φορέων. Κατά τα άλλα και με δεδομένο το κοινό διεκδικητικό πλαίσιο, θα γίνουν και πάλι ξεχωριστές συγκεντρώσεις.

Αυτό που κυριαρχεί και στα προβαλλόμενα αιτήματα, είναι το «ΟΧΙ». Μάλιστα η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ, έχουν κάνει ένα βήμα μπροστά, καθώς θέτουν ζήτημα κατάργησης των μνημονίων, κάτι που δεν κάνει το ΠΑΜΕ.

Για την κόντρα Γιαννακόπουλου-Καμμένου

Το τελευταίο πράγμα που πρέπει να κάνουμε με την μετωπική σύγκρουση Γιαννακόπουλου-Καμμένου είναι να την αντιμετώπισουμε ως μιά στενά προσωπική κόντρα γιατί είναι πολύ ενδεικτική ευρύτερων κοινωνικών συγκρούσεων αλλά και ανακατατάξεων. Γιατί με απλά λόγια αυτή η σύγκρουση δείχνει ότι η πολιτική των μνημονίων δεν έχει βάλει στο στόχαστρο μόνο την εργατική τάξη και τους μικρομεσαίους αλλά και ένα κομμάτι της εγχώριας αστικής τάξης. Στις καπιταλιστικές κρίσεις δεν έχουμε μόνο μια γενικευμένη επίθεση στον κόσμο της εργασίας αλλά και σημαντικές ανακατατάξεις στους κόλπους του κεφαλαίου. Για να χαραχθεί μια αποτελεσματική στρατηγική για το εργατικό κίνημα δεν αρκούν γενικές και αφηρημένες διαπιστώσεις όπως το κεφάλαιο κερδίζει-οι εργάτες χάνουν, αυτό είναι καθολικά σωστό αλλά δεν οδηγεί σε πιο ειδικά συμπεράσματα απαραίτητα για την τακτική του εργατικού κινήματος. Τέτοια ειδικά συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν από την κόντρα Γιαννακόπουλου-Καμμένου.

Η ''δημοκρατική'' ΕΕ αποκαλύπτεται μέρα με τη μέρα

Προεδρικό πραξικόπημα στην Πορτογαλία  

Άλλο ένα επεισόδιο στον αντιδραστικό κατήφορο της ΕΕ. Ο Πορτογάλος πρόεδρος αποφάσισε να μην δώσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο φιλοαριστερό κόμμα(μην φανταστείτε κάνα επαναστατικό κόμμα σαν το ΣΥΡΙΖΑ είναι) λόγω νομισματικών θέσεων. Έδωσε το χρίσμα στο κεντροδεξιό συνασπισμό του απερχόμενου προέδρου παρότι δεν έχει την πλειοψηφία στη βουλή και ως εκ τούτου δεν μπορεί να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης ενώ ο φιλοαριστερός συνασπισμός έχει την πλειοψηφία και μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση. Οι δηλώσεις του προέδρου είναι πολύ διαφωτιστικές: ''Στα σαράντα χρόνια της δημοκρατίας, καμιά κυβέρνηση στην Πορτογαλία δεν στηρίχθηκε σε αντι-ευρωπα'ι'κές δυνάμεις, οι οποίες ζητούν την ακύρωση της συνθήκης της Λισαβώνας και του συμφώνου δημοσιονομικής σταθερότητας, όπως επίσης τη διάλυση της νομισματικής ένωσης αλλά και του ΝΑΤΟ''. Επίσης '' Έξω από την Ευρωπα'ι'κή Ένωση και το ευρώ, το μέλλον της Πορτογαλίας θα είναι καταστροφικό''. Σας θυμίζει κάτι;

Η θεωρητικοποίηση της αντιμαρξιστικής σκέψης

Γράφει ο Δ. Δημητριάδης

Σε πρόσφατο φύλλο του Ριζοσπάστη διαβάσαμε ένα ολοσέλιδο με την ομιλία του Μ. Παπαδόπουλου σε συζήτηση που πραγματοποιήθηκε το φεστιβάλ της ΚΝΕ. Θέμα της «Ο συσχετισμόςδύναμης στην Ελλάδα και διεθνώς και οι αστικές κοινοβουλευτικές εκλογές». Προφανώς οι θέσεις που περιέχονται δεν είναι προσωπικές του και επειδή ουσιαστικά, με την ομιλία αυτή, ανέλαβε να εξηγήσει το εκλογικό αποτέλεσμα του κόμματος στις πρόσφατες εκλογές θεωρούμε ότι περιέχονται σ' αυτή τα βασικότερα σημεία της απόφασης της Κεντρικής Επιτροπής που θα δουν το φως της δημοσιότητας το επόμενο διάστημα.

Ποιοι παράγοντες καθορίζουν την ιστορική εξέλιξη;

Ο μαρξισμός διακρίνει δύο ειδών παράγοντες, τις επικρατούσες αντικειμενικές συνθήκες και τις υποκειμενικές, δηλαδή τη δράση των ανθρώπων με την ευρεία έννοια του όρου, του λαού και των πολιτικών δυνάμεων που αναφέρονται σε αυτόν συγκεκριμένα. Οι αντικειμενικές συνθήκες διακρίνονται στις εσωτερικές συνθήκες της χώρας και στις εξωτερικές συνθήκες, το διεθνές περιβάλλον που επιδρά ουσιαστικά στις εξελίξεις κάθε χώρας. Οι εσωτερικές αντικειμενικές συνθήκες σε μια ορισμένη στιγμή δεν διαμορφώνονται κατά τρόπο αυθαίρετο αλλά σε μεγάλο βαθμό είναι αποτέλεσμα της δράσης των ανθρώπων, του υποκειμενικού δηλαδή παράγοντα, σε προηγούμενο χρόνο.

Ο μαρξισμός και ο πόλεμος στο ντονμπάς

ΠΗΓΗ avantgarde

Η Μπορoτμπά επικρίνεται συχνά για τη στήριξη που παρέχει στις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονμπάς, για το γεγονός ότι σύντροφοί μας αγωνίζονται στην πολιτοφυλακή και προσφέρουν στην ειρηνική οικοδόμηση του έθνους στο Λουγκάνσκ (LC) και το Ντονιέτσκ (DNR). Αυτή η κριτική ακούγεται όχι μόνο από εκείνους τους πρώην αριστερούς που υπέκυψαν στην εθνικιστική έξαρση και υποστήριξαν πρώτα το Μαϊντάν και στη συνέχεια τον πόλεμο του Κιέβου για την κατάκτηση του Ντονμπάς. Υπάρχουν και άλλοι που μας κάνουν κριτική, από τη σκοπιά του «μαρξιστικού πατσιφισμού», που αυτοαποκαλούνται «η νέα Τσίμμερβαλντ» (σ.σ. για το Τσίμμερβαλντ βλέπε εδώ).

1914 = 2014;

Οι «αριστεροί του Τσίμμερβαλντ» συγκρίνουν στα σοβαρά τον πόλεμο στο Ντονμπάς με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι ιστορικοί παραλληλισμοί είναι πάντα επικίνδυνοι, αλλά τούτος εδώ είναι παντελώς ανούσιος. Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο του 1914-1918, συνασπισμοί ιμπεριαλιστικών χωρών αντίστοιχης ισχύος πολέμησαν για το μοίρασμα και ξαναμοίρασμα των αγορών, των πηγών πρώτων υλών και των αποικιών. Η νίκη του αγγλογαλλικού μπλοκ, όπως είναι εύκολο να δει κανείς εκ των υστέρων, δεν ήταν και τόσο προφανής για όσους έζησαν τον πόλεμο, ακόμα και τους μαρξιστές. Για παράδειγμα, ο Λιέβ Κάμενεφ, ένας από τα ηγετικά στελέχη των μπολσεβίκων, προέβλεπε τη νίκη της Γερμανίας στον πόλεμο.